خدا را چگونه در تنهایی خودم بیابم؟

معمولأ پس از یک واقعه دردناک در زندگی، احساس تنهایی شدیدی بر ما غلبه می کند. گاهی از دست دادن یک عزیز یا از دست رفتن موقعیتی که به آن بسیار امیدوار هستیم، به شدت روحیه ما را تخریب کرده و باعث ایجاد حس تنهایی می شود. در این شرایط شاید خلوت یک دوست پناهگاه خوبی برای درد و دل کردن بنظر بیاید، شاید سعی کنیم برای خود تفریحی فراهم کنیم، لیکن هرچه بیشتر تلاش می کنیم این احساس تنهایی و خلاء کم نمی شود. پس در این شرایط راه حل چیست؟

شاید آنقدر از دست خدا عصبانی باشیم، که صدا کردن نام او هم برایمان دشوار باشد. شاید از به یاد آوردن آنکه او (ظاهرأ) چه چیزی را از ما گرفته، به خشم بیائیم. ولیکن اگر می خواهیم بطور خاص بشنویم…، بشنویم که چرا در این شرایط قرار داریم، چرا این مشکلات برایمان پیش آمده، و حتی اگر می خواهیم دردهایمان را فریاد بزنیم… حقیقتأ جایی بهتر از آغوش پر محبت پدر آسمانی نمی یابیم.

حتی اگر در عدالت و محبت او شک کرده ایم، می توانیم به او بگوئیم. نه تنها میتوانیم با او سخن بگوئیم، بلکه می توانیم از او هم بشنویم. برای شنیدن از خداوند باید در حضور او آرام گرفت. بجای عجله کردن برای شنیدن، باید با فروتن شدن در حضور خداوند سکوت اختیار کرد. در ارتباط با سایر انسانها به ما احساس تنهایی دست می دهد چون منتظر هستیم فرد مقابل به ما نزدیک شود، اما در مورد خداوند می دانیم که او قدم نزدیک شدن به ما را برداشته است. همانطور که در یعقوب ۸:۴ می بینیم خداوند وعده داده است: “و به خدا تقرب جویید تا به شما نزدیکی نماید”. وقتی که می دانیم خداوند خود نهایت تنهایی را تجربه کرده و در اوج تنهایی خود عاشق و منتظر ما بوده تا به آغوشش بازگشت کنیم درک می کنیم که چگونه نزدیک شدن به او در اوج احساس خلاء ممکن است. زیرا او در مسیح عیسی، بر روی صلیب، این تنهایی عمیق را تجربه کرد. همانطور که در متی ۴۶:۲۷ می بینیم او اوج این تنهایی را بر روی صلیب هنگامی احساس کرد که روح خداوند او را ترک کرد. ” زیرا او گناهان ما را بر روی صلیب به تمامی بر خود گرفته بود” و از طرفی با محبت بی قید و شرط برای هر یک از ما، این پروسه را طی کرد.

پس هر گاه احساس می کنیم که تنهاترین آدم روی زمین هستیم، می توانیم این اطمینان را داشته باشیم که خداوند ما را درک می کند، چون او نیز این تجربه را چشیده است. مطمئن باشیم که اگر با درک این موضوع در حضور خداوند با صبر و فروتنی سکوت اختیار کنیم او بی تردید با ما سخن می گوید.

برگرفته از:

Where is God in my loneliness? By Nancy Guthrie