صیغه یا زنای شرعی؟!

آنچه که امروز به عنوان فحشای اسلامی (صیغه) در وب سایتهای فارسی دیده می شود  واقعأ تاسف آور است. انواع صیغه برای نیم ساعت، یکساعت….!  و از طرف دیگر با کمال تاسف می شنویم و می خوانیم که عده ای به علت مخارج بالای زندگی، نبود شغل مناسب و … این موضوع را کاملأ منطقی دانسته اند.

آنچه که در هنگام صیغه خوانده می شود از این قرار است که خود را به تو تزویج کردم در مدت معلوم برای مهریه معلوم … و مرد می گوید قبول کردم! براستی تفاوت این نوع رابطه با رابطه ای که زن مورد نظر در خیابان قیمت خود را اعلام می کند و مرد می پذیرد چیست؟

بازدید بالای افراد از سایتهای صیغه در ایران خبر از فاجعه ای عمیق می دهد. آنچه که امروز به عنوان بهره کشی جنسی بدون داشتن هیچ نوع مسئولیت به طریق قانونی برای روابط نامشروع در ایران رواج دارد، مورد حمایت دولت نیز قرار دارد.

چگونه ممکن است که صیغه بمثابه ازدواج، با تمام قداست موصوف به ازدواج به عنوان امری الهی، محسوب گردد؟ هنگامیکه یک طرف قرارداد جسم خود را برای مدتی معلوم و با بهایی تعیین شده در اختیار شخص مقابل قرارمی دهد و او نیز زن را با پرداخت وجه  مشخص برای مدتی از آن خود می کند.

بهتراست در اینجا به تصویری که ازمحبت در کلام خدا در افسسیان ۵: ۲۲-۳۳ گفته شده است نگاه کنیم. تصویری که خداوند در کلامش از  محبت شایسته عنوان می کند، محبتی است که شوهر، همسر خود را چون بدن خویش محبت می کند و حتی باید حاضر باشد تا جان خویش را برای همسرش فدا کند، زیرا که هیچکس از بدن خود نفرت ندارد بلکه آن را خوراک می دهد و از آن نگاهداری می کند. پس آنچه که به عنوان صیغه در جامعه امروز ایران مطرح می باشد، چگونه ازدواجی است که در آن یکطرف معامله در ازای ارائه عواطف و احساسات آنهم در زمانی از پیش تعیین شده، وجهی را دریافت می کند؟ آیا اسمی دیگر غیر از “خود فروشی” می توان بر روی صیغه گذارد؟

این موضوع زمانی دردناکتر می شود که برخی از زنان به ظاهر متجدد جامعه ایران نیز صیغه را به عنوان راهی دانسته اند که زنان مطلقه می توانند از امکانات مالی مردان استفاده کنند! این نوع برخورد با زن به عنوان یک انسان کامل، دارای شخصیت، عواطف و فکر بزرگترین تحقیری است که جامعه مذهبی در ایران بر زنان روا داشته است. آنچه که امروز به عنوان راه حل اقتصادی/ اجتماعی جهت برطرف کردن مشکل ازدواج و بیکاری در ایران از سوی دولت پیشنهاد شده، درواقع از حراج دختران و زنان ایرانی خبر می دهد. حراجی که به صورت تجارتی پرسود برای مردان به اصطلاح روحانی درآمده است. براستی داد فقر فرهنگی، بی پناهی و مظلومیت زنان ما به کجا می رسد؟

نوشته شده توسط گلناز