پناهگاه زنان آسیب دیده در جامعه ما کجاست؟

براساس آخرین آمارهای منتشر شده در سال ۸۵ از سوی دفتر پیشگیری و درمان اعتیاد سازمان بهزیستی حدود یک میلیون و هفتصد هزار نفر معتاد حرفه ای و پر خطر در کشور وجود دارد که پنج درصد این افراد زنان هستند.

به تازگی در چهار راه مولوی تهران و در مشهد اولین پناهگاهها برای زنان معتاد در ایران بوجود آمده است و تاسیس پناهگاههایی برای زنان معتاد در شهرهای کرمان و شیراز در برنامه سالهای آینده قرار دارد اما گزارشی از کیفیت و نحوه عملکرد این پناهگاهها در دست نیست.

تا قبل از این زنان معتاد همراه با افراد دیگری که مرتکب جرایم و جنایاتی مانند قتل و قاچاق شده بودند نگهداری می شدند و این موضوع نه تنها باعث اصلاح آنان نمی شد، بلکه راهی برای فرو رفتن بیشتر این زنان در این باتلاق را نیز فراهم می کرد.

وضعیت زنان آسیب دیده و بی پناه بسیار دشوار است. اگر زنی به علت خشونت خانگی مجبور به ترک خانه خود شود و در خانه پدری نیز جایی نداشته باشد، به کجا باید برود؟ در نتیجه زن مجبور است در هر شرایطی خشونت خانگی را تحمل کند و این در حالی است که در قانون اساسی کشورمان اگر مردی زنی را عمدأ به قتل برساند، باید خانواده مقتول (زن) نیمی از خون بهای مرد قاتل را به او بدهند تا بتوانند در دادگاه او را قصاص کنند.

اگرچه گفته شده که از سال ۸۵ تاکنون خانه هایی تحت عنوان خانه های زنان احداث شده و تاکنون یک هزار و چهارصد زن در این خانه ها پذیرفته شده اند ولیکن نحوه این پذیرش و مدارک مورد نیاز برای پذیرش در این مکانها اطلاع رسانی نشده و اکثر زنان جامعه از آن بی اطلاع هستند.

البته تاسیس این مکان ها هم پس از پیگیریهای مستمر فعالان حقوق زنان در ایران و با تلاشهای بسیار به ثمر رسیده است ولیکن آیا پذیرش این افراد به اندازه نیاز جامعه است؟ چند درصد از زنان جامعه ما از وجود چنین مکانی مطلع هستند؟ آیا در این پناهگاهها جایی برای دختران کودک یا بزرگسالی که تحت تجاوز بویژه در محیط خانگی قرار گرفته اند وجود دارد؟ برای دخترانی که به علت فشارهای غیرمنطقی و نامعقول خانواده، تن به ازدواج اجباری داده و یا مورد ضرب و شتم برادر و پدر خود به علت بدبینی قرار دارند چه جایگاهی وجود دارد؟ بسیاری از این دختران برای تامین نیازهای خود گاه ناخواسته وارد باندهای قاچاق و تجارت جنسی می شوند و بسیاری از دختران ما که اکنون در کشورهای حاشیه خلیج فارس مورد بهره برداری جنسی قرار دارند مصداق این امر هستند.

مدیر عامل انجمن حمایت و یاری به آسیب دیدگان اجتماعی، خسرو صفوریان، اعلام کرده است که باندهای مافیای فحشا بسیاری از اوقات خود دخترانی را به خانه های سلامت بهزیستی می فرستند تا از آن طریق دختران دیگر را به باندهای فساد خود بکشانند. چه کسی مسئول بررسی و نظارت بر امور این دختران در خانه های بهزیستی است؟ آیا با وجود این همه متخصصان روانشناسی و علوم اجتماعی بیکار در جامعه، جایی برای رسیدگی به این خانه ها در نظر گرفته شده است؟ این در حالی است که آمارهایی که از سوی سازمانهای دولتی در خصوص آسیبهای اجتماعی اعلام می شود معمولأ غیر واقعی است و به علت وجود مهر محرمانه، هم مردم و حتی برخی از مسئولان از آمارهای حقیقی و مشکلات موجود بی خبر هستند. براستی راه حل این معضل اجتماعی و پناهگاه امن این زنان بی پناه کجاست؟

منتظر شنیدن نظرات شما هستیم.

اگر خود شما قربانی یکی از این نوع بی عدالتیها در جامعه هستید، با ما در تماس باشید.

برگرفته از

۱. http://www.shirinebadi.ir

۲. BBC NEWS www.bbc.co.ok

۳. www.nobelwomensinitiative.org/take-actions/womens-rights