کودکان و اعتیاد به بازیهای کامپیوتری

برخی از والدین فکر می کنند که به این صورت حداقل بچه آنها در خانه می ماند و به محیط خطرناک خارج از خانه نمی رود که شاید برای والدین شاغل خیلی هم گزینه بدی بنظر نیاید. برای برخی از نوجوانان هم شاید این بازیها راهی برای فرار از واقعیتهای خانه باشد. مثلا اگر پدر و مادر دائما با هم اختلاف و نزاع دارند غوطه ور شدن در این بازی ها راهی برای فرار از لحظه حال است.

اما چه چیزی موجب جذب کودکان و نوجوانان به این بازیها به صورت اعتیاد گونه می شود؟ در این بازیها آنها می توانند به هرچه و هرکه می خواهند تبدیل شوند: از یک ستاره پاپ تا یک ورزشکار، از یک قهرمان خیالی تا… و در این دنیای خیالی می توانند از دوستان خود و یا از پدر و مادر خود پیشی بگیرند و همه چیز را تحت کنترل خود داشته باشند.

برخی از بچه ها شبها دیر می خوابند و ساعتها به این بازی ها ادامه می دهند که این موضوع باعث از دست دادن تمرکز آنها در روز بعد، خواب آلودگی و کمتر شدن خلاقیت و افت نمرات درسی شان می شود. ضمن آنکه ساعاتی را که مشغول بازی کامپیوتری هستند می توانند ورزش کنند، کاردستی یاد بگیرند، وقت خود را با خانواده سپری کنند و البته به تکالیف مدرسه خود بپردازند.

باید بدانیم هرموضوعی که باعث اعتیاد شود، نه تنها صحیح نیست و باید به حالت متعادل درآید بلکه از نظر خداوند گناه محسوب می شود. اگر می بیینید فرزندتان وقت خود را به مسائل ضروری زندگی اش و یا به برقراری رابطه با دوستان مفید خود اختصاص نمی دهد و به این بازیها روی آورده لازم است که جلوی او را بگیرید و رفتار وی را به حد تعادل برسانید. همچنین باید گروه سنی بازیها حتما رعایت شود. شاید فرزند شما عنوان کند که بازیهای این سن برایش آسان یا تکراری شده اما شما نباید اجازه دهید که او از بازیهای گروههای سنی بالاتر استفاده کند.

اخیرا برخی تحقیقات روانشناسی در نقاط مختلف دنیا نشان داده که شلیک کردن و انجام بازیهای خشونت آمیز، اثر منفی بر روی نوجوانان می گذارد و همین نوجوانان در دنیای واقعی هم اخلاقیات کمتری را در برخوردهای اجتماعی از خود نشان می دهند. آنها بتدریج تبدیل به افرادی خودخواه و بی هدف می شوند که هیچگاه هیچ احساس تقصیری حتی در هیچ مورد بجایی هم نمی کنند.

تحقیقات روانشناسی ثابت کرده اند که این بچه ها آن خشونتی که در طی بازی تجربه می کنند را در دنیای حقیقی بروز می دهند و در نتیجه رفتار خشنی پیدا می کنند. البته این خشونت حتما به این معنا نیست که مثلا وقتی آنها در دنیای مجازی دائما شلیک می کنند و می کشند در دنیای حقیقی هم الزاما همین عمل را انجام می دهند ولی از آنجایی که کودکان در احساساتشان از ثبات کامل برخوردار نیستند در نتیجه ممکن است رفتارهایی خشن تر از حد معمول و خشمگینانه نشان دهند.

وظیفه شما به عنوان والدین آن است که وقتی یک بازی را برای فرزندتان می خرید ابتدا خودتان همراه با وی آن را بازی کنید تا هم او یاد بگیرد که روش صحیح انجام این بازی چگونه است و هم اینکه اگر آن بازی را مخرب و دارای تصاویر یا صحنه های نادرست تشخیص دادید آن را دور بیاندازید. حتی اگر فرزندتان مقاومت کرد هم به او اجازه انجام بازی نادرست و یا خشن را ندهید.

همچنین اگر متوجه افت تحصیلی، کم شدن معاشرت و از دست دادن انگیزه در وی هستید باید مدت زمانی منطقی را برای بازی کردن در روز تعیین کنید و اجازه ندهید که میزان این زمان بیشتر از حد تعیین شده بشود. از آنجایی که انجام این بازیها امروزه از طریق گوشیهای هوشمند و لپ تاپ و نوت بوکها امکان پذیر است پس باید هوشیار باشید که فرزندتان با هر یک از این وسایل نیز قادر به بازی کردن است.

به فرزندتان تصریح کنید که شما در کنار او قرار دارید و در همه فراز و نشیب های زندگی همراه وی خواهید ماند اما اگر مساله ای به او آسیب بزند در مقابل آن مساله می ایستید چون وی را دوست دارید و یکی از این مسائل اعتیاد به بازیهای کامپیوتری است.

برگرفته از:

Game Addiction: The Experience and the Effects. Neils Clark and Shavaun Scott. 2009. McFarland & co Inc. 203 pages. ISBN – ۱۰ : ۰۷۸۶۴۴۳۶۴۲.

Play station Nation: Protect your child from video game Addiction. Olivia and Kurt Burner. 2009. Center Street. 192 Pages .ISBN: 1599952785